قهر ، زبانِ استیصال است.

قهر ، پرتابِ کدورتهاست به ورطه ی سکوتِ موقت ؛ و این کاری ست که به کدورت ، ضخامتی آزارنده می دهد.

قهر ، دو قفله کردن دری ست که به اجبار، زمانی بعد، باید گشوده شود، و هرچه تعداد قفلها بیشتر باشد و چفت و بستها محکم تر ، در ، ناگزیر ، با خشونت بیشتر گشوده خواهد شد. 

و راستی که چه خاصیت ؟

 .... 

... سخن گفتن مداوم  _ و حتی دردمندانه _ در باب یک مشکل ، کاری ست به مراتب انسانی تر از سکوت کردن درباره ی آن. 


نادر ابراهیمی

*عنوان پست از محمدعلی بهمنی